นั่งรถมาทำงานในเช้าวันจันทร์ พร้อมกับความคิดที่ว่า...
"เราโตเป็นผู้ใหญ่กันแล้วหรือยังไงนะ?"

 

หมดเวลาเซ้าซี้...
หมดเวลาตั้งคำถาม...
หมดเวลางี่เง่า...
หมดเวลามาง้องอนกัน...
หมดเวลาประชดประชัน...

 

เราอยู่กันอย่างเข้าอกเข้าใจสถานการณ์ของกันและกัน...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?
เราเลิกที่จะเรียกร้องอะไรที่ไร้สาระจากกันและกัน...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?
เราเลือกที่จะไม่ถือสาหรือใส่ใจคำพูดแย่ๆที่ออกมาจากปากของอีกฝ่าย...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

 

ใช่ว่าเราจะไม่รักหรือไม่แยแสกันแล้วหรอกนะ
เพียงแต่เราโตขึ้น และไม่อยากที่จะเสียเวลาในชีวิตไปกับเรื่องบั่นทอนจิตใจกันต่างหาก
คำว่า "เพื่อน" หรือ "แฟน" มันคงดูน้อยเกินไปแล้วสำหรับเวลานี้
บางทีเราก็ต้องการคนที่จะเป็นเหมือนพี่น้อง เป็นเหมือนครอบครัวของกันและกันได้
ดูแล ช่วยเหลือ และพึ่งพากันและกันได้เสมอ

 

ไม่ใช่ทุกคนที่จะโชคดี และมีคนดีๆอย่างนั้นอยู่รอบตัว
ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า...
"มีคนพวกนี้อยู่ด้วยกัน...ช่างโชคดีจริงๆ"

 

 

 

 

 

 

ตาลุงขี้บ่น บอกทิ้งท้ายเอาไว้ในวันสิ้นปีว่า
"ถ้าต้องรู้สึกเจ็บปวดเพราะรักล่ะก็ แปลว่าความรักนั้นสำคัญสำหรับคุณ"
ลุงเจ็บปวดเพราะรักอยู่หรือไงคะ...ช่วงนี้ลุงดูหมกมุ่นเรื่องความรักเป็นพิเศษเลยนะ  -*-
[ ไหนลุงว่าตั้งใจทำงาน? แล้วเอาเวลาที่ไหนมาอัพ blog วันละ 2 ครั้ง 3 ครั้ง มิทราบ!!? ]

แต่ลุงพูดให้หนูสงสัยขึ้นมาอย่างนึงนะ
ถ้าเราไม่รู้สึกเจ็บปวดกับมันแล้วล่ะ???....นั่นหมายความว่ารักนั้นไม่ได้สำคัญหรอกเหรอ???
นี่ลุงจะว่าหนูเห็นความรักไม่สำคัญหรือยังไงกัน!!!
รักมันสำคัญทุกครั้งไปแหละลุง...เพียงแต่มันมีระยะเวลาของมัน

เหมือนที่เจ๊สามเคยบอกเอาไว้ว่า
"อดีตก็คืออดีต ถึงแม้อดีตบางอย่างจะมีค่าควรระลึกถึง แต่มันก็ไม่มีพลังอะไรอีกแล้ว"
 

หนูโชคดีที่ไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวดกับความรัก (เนิ่นนานนัก)
แอบสงสัยเหมือนกัน...หรือว่าหนูไม่เคยรักใครจริงๆกันแน่
ถ้าหาก (เราคิดไปเองว่า) เรารักคนๆนึง เพียงเพราะเหตุผลที่ว่า "เค้าให้ในสิ่งที่เราต้องการได้" ล่ะก็...
นั่นแสดงว่าที่จริงแล้วหนูคงรักแต่ตัวเองมาตลอด (- -")

ที่ลุงชอบทำเป็นดุบ่อยๆ...หนูรู้ว่าลุงอาบน้ำร้อนมาก่อน (แปลว่า ลุงแก่ นั่นเอง...อิอิ)
แต่คนยิ่งใหญ่อย่างลุงจะมาเข้าใจสามัญชนอย่างหนูได้ไงล่ะ
[ แต่หนูชอบเวลาลุงดุนะ เพราะมันแสดงให้เห็นว่าลุงใส่ใจ ^-^ ]
แต่ก็นั่นล่ะนะ สามัญชนอย่างหนูก็อาจจะไม่รู้สำนึกในหน้าที่ของการเป็นคนยิ่งใหญ่
จนแล้วจนรอด ทุกสิ่งทุกอย่างที่ลุงทำ...หนูก็ชอบและเห็นดีด้วยเสมอแหละ~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เงินหมื่นกว่าๆ สำหรับบางคนมันคงไม่ได้มากมายอะไรนะ
แต่สำหรับคนกินเงินเดือนเดือนละหมื่นกว่าๆเนี่ย มันหมายถึงชีวิตตลอดทั้งเดือนเลยรู้มั้ย
ไม่รู้จะทำยังไง นึกแล้วก็เสียดาย คิดแล้วอยากจะร้องไห้
น่าเจ็บใจมั้ยที่ช่วงนี้ เจอแต่เหตุการณ์แบบนี้รอบๆตัว และมันเกิดขึ้นกับคนใกล้ตัว

<< ไม่ใช่เงินกูหรอก...กูแค่นึกโมโหแทนในฐานะคนที่อยู่ในเหตุการณ์ >>
ถ้าสะเพร่า เผลอเรอ ทำตกน้ำตกท่าไป มันก็อีกเรื่อง
แต่ดันเจอคนที่มันเป็นมิจฉาชีพ แล้วเราทำอะไรไม่ได้ (นอกจากทำตาปริบๆ มองมันเดินจากไป)
เป็นโจรก็ว่าแย่แล้วนะ แต่เป็นคนโกงนี่แย่ยิ่งกว่า
แล้วถ้าคนรู้จักดันมาทำตัวเป็นโจร นี่แบบ.......!!!!!
จะเจริญมั้ยนะคนแบบนี้ สงสารพ่อแม่มีลูกเป็นแบบนี้
สงสารตัวเองและมนุษย์โลก...ที่หากวันนึงมีลูกแล้ว จะไม่มีปัญญาอบรมสั่งสอนให้มันเป็นคนดี
พ่อแม่ควรคิดนะ...ที่เบ่งไอ้ตัวหนักโลกออกมาระรานคนอื่น
ไม่ทำประโยชน์ไม่ว่า...แต่ยังจะมาทำเรื่องเหี้ยๆกับคนรอบตัว รับไม่ได้
แรงนะ (กูเนี่ย) ถ้ามีลูกให้ดีไม่ได้...อย่ามี!!!!!!!
โกรธ...ก็เหนื่อยนะ
ถ้าจะร้องไห้...ก็คงจะเหนื่อยเหมือนกัน
แต่ทำงานมาทั้งเดือน...ก็เหนื่อยใช่ย่อย
โมโหตัวเอง(สินะ)...ที่ทำงานหาเงินให้โจรใช้

 

อย่ามีลูก ถ้าคิดแค่ว่า...ให้มันสืบนามสกุล, บ้านกูรวย(กูเลี้ยงได้), เป็นพยานรักระหว่างเราสอง, เป็นโซ่ทองคล้องใจ,
มันคงสนุกดีเหมือนเล่นตุ๊กตา (กรุณาเลี้ยงหมาต่อไปเถอะ)............และเหตุผลปัญญาอ่อนอื่นๆ
ช่วยคิดถึงโลก คิดถึงสังคมด้วย
เหมือนแค่รณรงค์ช่วยลดภาวะโลกร้อนโดยการป่าวประกาศปาวๆ มันไม่พอหรอก
ช่วยลงมือทำอะไรให้เป็นประโยชน์และเห็นเป็นรูปธรรมหน่อย
ไอ้การมีลูกนี่เป็นเรื่องยิ่งใหญ่กว่านะ ไม่ใช่ศักดิ์แต่ว่ามี....มีแล้วก็ช่วยรับผิดชอบต่อสังคมด้วย
อย่ามัวเป็นคนดี ถือศีล ตระเวนไปถวายเงินสร้างวัดนู้นวัดนี้ แต่ไม่อยู่บ้านอบรมลูกเต้า