เป็นคนสวยใจดี

แต่ไม่ใช่ "คนสวยที่เป็นคนดี" นะ

กูก็แค่ คนสวยนิสัยเหี้ย แต่ใจดีกับคนบางคนในบางเวลา ก็แค่นั้นเอ๊งงงงง

อย่าเหมารวมว่ากูเป็นคนสวยและนิสัยดี

ภาพพจน์กูเสียหมด แล้วเดี๋ยวจะมีคนมาพาลคาดหวังหาความดีจากตัวกูอีก

ให้แขวนกูไว้บนหิ้งเหมือนเดิมจะดีกว่า ปล่อยให้กูอยู่บนนั้น

กูเหนื่อย.......กูขี้เกียจ

 

(ไม่ว่าจะมีนิสัยประกอบเป็นยังไง แต่ขอแต่งตั้งคำว่า "คนสวย" ไว้เป็น main sponsor ได้ป่ะ!!?)

 

เอาล่ะ....ครั้นจะบอกว่าสวยซ้ำๆก็คงไม่มีประโยชน์

เอาเป็นว่าถ้ากูไม่บอก ก็ละไว้ในฐานที่เข้าใจ เป็นอันรู้กัน

 

ช่วงนี้เพื่อนๆนิยมอัพ blog ว่าด้วย issue ที่ดูฉลาดและรอบรู้

ซึ่งกูเองก็คิดจะพยายามเลียนแบบมันอยู่ แต่มันเกินความสามารถจริงๆ

ไม่ใช่ว่ากูเป็น "คนสวยแต่โง่" หรอกนะ

แต่กูเป็น "คนสวยแกล้งฉลาด" ต่างหาก

ชิชะ....อย่ามาดูถูกดูแคลนกู มันต่างกันนะเว้ยยยยย

 

ตอนนี้กูกลายเป็นคนขี้เกียจ คนมักง่าย คนขอไปที คนขยันจอมปลอม คนตั้งใจจอมปลอม คนฉลาดจอมปลอม

(ทุกคุณสมบัติช่วยเติมคำว่า "คนสวย" เป็น prefix ไว้ด้านหน้าด้วยนะ ฮ่าๆๆ)

อันเนื่องมาจากสาเหตุใดไม่รู้แน่ชัด หรือไฟกูหมด?

เวรกรรม.....ทำไมแม่งหมดเร็วนักวะ ทั้งที่กูยังวัยรุ่นอยู่แท้ๆ (กูคิดเอง)

 

เพื่อนกูหลายคนเป็นคนขี้เกียจ เป็นคนมักง่าย เป็นคนไม่รอบรู้

แต่พวกมันเป็นได้โดยเปิดเผย ไม่ต้องแอบใครเป็น

กูนี่เหนื่อยนะ ต้องแอบๆเป็น ซึ่งนั่นคือที่มาของคำว่า "จอมปลอม"

 

วันแล้ววันเล่า ที่กูตื่นเช้าขึ้นมา แล้วคิดว่ากูจะตั้งใจจริงจังซักที

แต่พอมาเจอสถานที่เดิมๆ ผู้คนเดิมๆ บรรยากาศแย่ๆเดิมๆ สถานการณ์เหี้ยๆเดิมๆ เงื่อนไขปัญญาอ่อนเดิมๆ

ความจอมปลอมของกูมันรีบแสดงตัวออกมาทันทีทันใด

จนกูเริ่มสงสารคนรอบตัวกูขึ้นทุกที

ความตั้งใจจริงของกูมันคงสู้ไม่ไหว

กูเลยเลือกที่จะเริ่มเป็น....อย่างเปิดเผยมากขึ้น

ซักวันกูและหลายๆคน คงพบความจริงว่ากูไม่เหมาะจะอยู่ ณ ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว

กูจะกลับไปเป็นคนเดิม แพ้กลับไปเหมือนเดิม --- รึป่าวนะ?

 

ณ ช่วงเวลาหนึ่ง

กูคิดว่าใช่ กูคิดว่าไปรอด กูคิดว่าไฟกูเต็มเปี่ยม (และไอ้ไฟที่ว่า...มันคงช่วยกูฝ่าฟันไปได้)

แต่จริงแล้วกูคงอ่อนแอเกินกว่าจะเป็นผู้อยู่รอดในสังคมเช่นนี้

เอ๊ะ....หรือว่ากูกำลังหลงประเด็น

ไม่ใช่เพราะกูเหี้ยเกินไปหรอกเหรอ!!!?

เอาล่ะ....เอาเป็นว่า "กูเป็นคนสวยใจดี นิสัยเหี้ย แต่อ่อนแอ และแกล้งฉลาด" แล้วกัน

 

ตอนนี้ชีวิตน้อยๆอันแสนจะน่ารักของกู กำลังจะจมดิ่งลงสู่...สู่....เอ่อ...สู่อะไรดีวะ?

เอาเป็นว่า สู่หลุมเหี้ยอะไรซักอย่างแล้วกัน

เป็นหลุมเดิมๆที่กูเคยตก

เลยทำให้กูรู้ว่า ความสนุกมันก็อยู่ตรงหนทางที่ต้องปีนขึ้นมาเนี่ยแหละ

แต่ไอ้ตอนกำลังจะตกวืดลงไปนี่สิ กูไม่หนุกเลยนะ

 

มันก็แน่อยู่แล้วล่ะว่าตอนเดินบนพื้นดีๆเรียบๆธรรมดา มันคงจะดีกว่าอยู่แล้ว

แต่หลุมแม่งเสือกเยอะไง มีทั้งหลุมตามธรรมชาติ...

แล้วไหนจะยังหลุมที่มนุษย์โลกสั่วๆบางคนแม่งขุดไว้อีก

 

ฝากบอกพวกแม่งด้วยว่า กูยอมแพ้!!!! (อีกครั้ง)

เพราะกูตกได้ เดี๋ยวกูก็ปีนขึ้นมาใหม่ได้เหมือนกัน

 

อีกหน่อยกูคงจะกลายเป็น "คนสวยตกบ่อย" และ "คนสวยปีนเก่ง"

 

 

 

 

ถึง แป้ง

 

มึงจะกลับมาแล้ว กูดีใจมากมาย  มึงรู้ไหมว่า...การกลับมาของมึงเป็นหนึ่งในสิ่งดีๆไม่กี่อย่างที่จะเกิดขึ้นในชีวิตกูช่วงนี้

อย่างน้อยก็มีเรื่องให้กูได้ชุ่มชื่นหัวใจอยู่บ้าง ช่วยกลับมากอบกู้ชีวิตพวกกูที่อยู่ ณ ประเทศไทยนี้ด้วย

 

คิดถึงสุดๆ

กูเอง

 

....................................................................

 

ถึง เก๋

 

อย่าเพิ่งท้อแท้กับการเป็นผู้ใหญ่ ในขณะเดียวกันก็อย่าละทิ้งความเป็นเด็กไร้สาระ

อย่าเพิ่งเลิกเล่น hi5 เพราะมันเป็นการกระทำไร้สาระอย่างนึงที่คนเป็นวัยรุ่นเค้าชอบทำกัน

ส่วนไอ้วัยรุ่นบางคนที่แม่งไม่เล่น ก็ไม่ต้องไปใส่ใจ เนื่องจากพวกกูเป็นวัยรุ่นไร้สาระ ไม่ใช่วัยรุ่นแนวๆ

 

โอเคนะ?

กูคนเดิม

 

....................................................................

 

ถึง ออย

 

keep doing what you'd like to do เมื่อไหร่ที่ทำอะไรแล้วมันรู้สึกแย่ก็ไม่ต้องไปทำแม่ง

กูบอกมึงได้....แต่กูยังไม่แตกฉานเรื่องนี้ดี ฉะนั้นมึงไม่ต้องเชื่อกูมาก

คนอย่างกูบางทีก็โง่กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เก่งแต่ปาก ไม่ค่อยทำอะไรได้ตามที่พูดหรือตั้งใจไว้

ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเอง เกลียดตัวกินไข่-เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง

 

พอดีกว่า...มันเข้าตัว

ยังเป็นกูอยู่

 

....................................................................

 

ถึง วิ

 

มึงเป็นผู้ใหญ่ได้...แต่ห้ามแก่

มึงอายุมากขึ้นได้...แต่ห้ามไม่สวย

มึงแต่งงานได้...แต่ห้ามหยุดชีวิตวัยรุ่น

มึงมีลูกได้...แต่ห้ามเป็นยัยเพิ้ง

มึงตัดสินใจอะไรก็ได้...แต่ชีวิตมึงห้ามหยุดแค่นี้

 

สู้สู้

ก็กูอีกนั่นแหละ

 

 

 

 

 

 

 

 

"สำหรับคนบูชาเงินอย่างกูแล้ว.....ถ้ามึงยังเห็นกูทำอยู่ แสดงว่ากูยังมีความสุข"

"กูก็ไม่ได้มีหน้าที่มารับผิดชอบชีวิตครอบครัวใครเหมือนกัน เพราะถ้าเป็นเรื่องครอบครัวกู ก็ไม่เคยมีใครหน้าไหนมาสนใจอยู่แล้ว"

 

ขอ repeat คำพูดตัวเองอีกที

ทำให้กูได้กลับมาคิด ว่าไอ้ที่กูยังทนทำอยู่ แสดงว่ากูกำลังมีความสุข...รึป่าว!!?

ในเมื่อกูไม่ได้ทำเพื่อเงินมาตั้งแต่แรก ถ้าเกิดวันนึงกูไม่มีความสุขที่จะทำ มันจะเหลือเหตุผลอะไรให้กูทำอยู่อีกวะ

แต่ปัญหาคือ กูพยายามจะเป็นผู้ใหญ่แนว กูต้องไม่เดินหนีทิ้งไปเหมือนสมัยที่เคยทำตอนเด็กๆ

เบื่อผู้ใหญ่ เบื่อปัญหาทั้งหลาย อันเกิดมาจากพวกผู้ใหญ่ที่งี่เง่าเต่าตุ่นกันทุกผู้ทุกตัว

นิสัย แนวคิด และอารมณ์ ของคนเราแม่งไม่เห็นจะพัฒนาดีขึ้นตามอายุบ้างเลย

อายุแม่งวัดเหี้ยอะไรไม่ได้จริงๆว่ะ

ผู้ใหญ่ยังกัดกันเอง แล้วจะมาหวังพระแสงของ้าวอะไรจากผู้น้อยอย่างพวกกูเนี่ย

กูไม่ได้หมายความว่ากูเด็กกว่าแล้วกูจะดีกว่า กูนี่แหละเหี้ยว่าอีก

ได้แต่หวังว่าพออายุกูเพิ่มขึ้น (เท่าผู้ใหญ่พวกนั้น) และได้พบเจอเรื่องราวต่างๆมากขึ้น

อะไรๆในตัวกูมันคงจะพัฒนาขึ้นมาบ้างแหละ....ว่าป่ะ?

 

หน้าที่รับผิดชอบของกูนอกเหนือจากงานแล้ว

กูยังคงต้องใส่ใจและรับผิดชอบกับชีวิตผู้คนรอบข้างกูด้วย

จะต้องอย่างโน้น จะต้องอย่างนี้ ขอวันโน้นได้มั้ย ขอวันนี้ดีกว่า

ก็ดี...ต่อไปกูก็ขอมีวันสำคัญของกูบ้าง วันเกิดกูจะได้ไปทำบุญกะที่บ้าน

วันเฉลิมฯ วันรัฐธรรมนูญ และวันสิ้นปี กูจะขอหยุดตามสิทธิ

กูเนี้ยน้าาาาา.....ทั้งเหี้ย ทั้งร้าย ทั้งหัวหมอไม่มีใครเกิน

เรื่องอะไรแบบนี้กูคิดและจิกกัดได้เสมอ (แต่รู้สึกว่าจะทำจริงไม่ได้นะ...เวรกรรม!!!)

นอกจากความพยายามในการเป็นนางร้ายของกูจะไม่เป็นผลแล้ว

กูยังพบว่าตัวเองกลายเป็นนางเอกที่เก่งแต่ปากอีกด้วย

ว่าแต่ว่า เวลาที่ใช้นั่งอัพบล็อก นั่งเช็คเมล์ แม่งก็เวลางานนี่แหละ

งั้นกูเป็นนางเอกแก่นแก้ว เฉลียวฉลาด และขี้โกงแทนแล้วกัน

 

แอบคิดว่าถ้ากูได้เงินเดือนซักห้าหมื่น กูจะยังบ่นกระปอดกระแปดอะไรแบบนี้อีกมั้ย

จริงแล้วก็ไม่มีใครบังคับ กูก็เสือกหน้าด้านอยู่ทำเองนี่

เออเนอะ......คนเราไม่ว่าจะเด็ก(อย่างกู) หรือผู้ใหญ่(อย่างใครๆ) แม่งก็งี่เง่าบ้าบอเหมือนกันหมด

มนุษย์แม่งเหี้ย!!!!  ใครเป็นคนเพาะเผ่าพันธุ์มันขึ้นมาวะเนี่ย